Ο  Φραντς Κάφκα προς το τέλος της ζωής του, περιγράφει μια ιδιαίτερη εμπειρία που βίωσε καθώς περπατούσε στο πάρκο Στέγκλιτζ του Βερολίνο.

Συνάντησε ένα κοριτσάκι που έκλαιγε γιατί είχε χάσει την κούκλα της.

Ο Κάφκα προσφέρθηκε να το βοηθήσει το κοριτσάκι να βρει την κούκλα της, όμως μην μπορώντας να την βρει, σκέφτηκε ένα τέχνασμα για να πάρει την λύπη της και να μείωση την θλίψη του μικρού κοριτσιού.

Είπε στην μικρή να μη στεναχωριέται γιατί η κούκλα είχε πάει ταξίδι και μάλιστα της είχε στείλει και ένα γράμμα.

Έγραψε ένα γράμμα, δήθεν προερχόμενο από την κούκλα της μικρής και της το έδωσε:

Στο γράμμα η ‘κούκλα’ έγραφε : ‘Σε παρακαλώ μην κλαις για εμένα, έφυγα σε ταξίδι για να γνωρίσω τον κόσμο. Θα σου ξαναγράψω σύντομα για να σου διηγηθώ τις εμπειρίες μου.’

Κάθε φορά που εκείνος και το κοριτσάκι συναντιόντουσαν, της διάβαζε προσεκτικά τα γράμματα που περιέγραφαν τις φανταστικές ιστορίες της κούκλας.

Το κοριτσάκι παρηγορούταν και αδημονούσε κάθε φορά για νέα από την κούκλα.

Ο καιρός περνούσε και όταν ήρθε η στιγμή να αποχωριστούν, ο Κάφκα έκανε δώρο στο κοριτσάκι μια κούκλα, που ήταν όμως εντελώς διαφορετική από την αρχική.

Η καινούρια κούκλα, έφερε επάνω της ένα συνοδευτικό σημείωμα που έλεγε:

‘Εγώ είμαι … Τα ταξίδια με άλλαξαν !’

Μετά από χρόνια, το κοριτσάκι που είχε γίνει πια μεγάλη γυναίκα, βρήκε ένα κρυμμένο σημείωμα μέσα στην κούκλα που της είχε δωρίσει ο Κάφκα:

Κάθε τι που αγαπάς πολύ πιθανόν μια μέρα να το χάσεις, όμως στο τέλος, έστω με διαφορετική μορφή, η αγάπη θα επιστρέφει.