‘Η μητέρα είναι τα πάντα, αυτή είναι η παρηγοριά μας στη θλίψη, η ελπίδα μας στη δυστυχία και η δύναμή μας στην απελπισία. Είναι η πηγή της αγάπης, του ελέους, της συμπόνιας και της συγχώρεσης. Αυτός που χάνει τη μητέρα του χάνει μια αγνή ψυχή που τον ευλογεί και τον προστατεύει συνεχώς’.  Καλίλ Γκιμπράν

Ίσως για κάποιους να μην είναι ο καλύτερος τρόπος για να εκφράσει κάποιος τα συνθήματα του, σίγουρα όμως είναι το καλύτερο μέρος σ’ αυτές τις εποχές που οι άνθρωποι δεν μιλάνε μεταξύ τους.

Από το ξεκίνημα της ζωής μας, το μεγαλύτερο βάρος που κουβαλάμε είναι αυτό του χαμού των δικών μας ανθρώπων και κυρίως των γωνιών μας. Αυτών που μας δημιούργησαν, μας έπλασαν, μας εξόπλισαν και μας βοήθησαν να μπορούμε να σταθούμε όρθιοι σωστά στην ζωή. Των γωνιών μας, που στερώντας αμέτρητες ώρες , νύχτες, μέρες, μήνες, χρόνια από την ζωή τους, βάζοντας στην άκρη την προσωπική τους ζωή, το χρόνο που θα ασχολιόντουσαν με κάτι δικό τους, κάτι προσωπικό, κάτι αγαπημένο, μας έβαλαν πάνω από αυτούς προσπαθώντας να μας δώσουν όσα περισσότερα μπορούσαν. Των γωνιών με το βάρος της ευθύνης, του άγχους για το καλύτερο, της στενοχώριας στην αρρώστια, της λαχτάρας στην αργοπορημένη επιστροφή, στην στεναχώρια για μια ανέφικτη πραγματοποίηση της επιθυμίας, της αγκαλιάς στην επιτυχία αλλά και στη αποτυχία και του περίεργου συνθήματος αυτό της τελικής απαγκίστρωσης.

Όταν όμως δεν τους έχεις δίπλα σου να τους αγκαλιάσεις με αγάπη, στοργή, με εκτίμηση, ικανοποίηση, με θαυμασμό, όταν καταλάβεις ότι δεν έχεις το χρόνο να ζητήσεις μια συγγνώμη για τα λάθη σου, για τις απαιτήσεις σου, όταν δεν μπορείς να τους πεις πόσο πολύ τους αγαπάς τότε διαπιστώνεις το μεγάλο σου λάθος και πλέων είναι πολύ αργά.

Μητέρα ελπίζω να σταθώ ανάξιος σου.

Μητέρα σε θαυμάζω.

Μητέρα σ’ ευχαριστώ για ότι είμαι.