Το νησί των συναισθημάτων

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να

Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι !

Ένα ποντικάκι κάποτε παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο. «Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο;», αναρωτήθηκε. Όταν, όμως, οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε, διαπιστώνοντας πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα! Τρέχει γρήγορα, λοιπόν, στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο: «Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!»

Η πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.

Ένα παιδί που πήγε να ζητήσει τη βοήθεια ενός σοφού: “Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νοιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πως μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;” Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε: “Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί

Ο επιχειρηματίας και ο ψαράς

Ένας Μεξικανός με το σομπρέρο του είναι αραχτός σε μία όμορφη παραλία και ψαρεύει με το καλάμι και την πετονιά του. Ένας Αμερικανός τουρίστας, επιχειρηματίας, τον πλησιάζει με διάθεση να τον συμβουλεύσει και γίνεται μεταξύ τους ο εξής διάλογος: Αμερικανός: Πόσα ψάρια βγάζεις κάθε μέρα; Μεξικανός: Όσα χρειάζομαι για να τρώω Αμερικανός: Γιατί δεν ρίχνεις ταυτόχρονα περισσότερες πεπονιές να πιάνεις περισσότερα; Μεξικανός: Και τι να τα κάνω; Αμερικανός: Θα τα

Το παιδί και τα καρφιά.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα παιδί που θύμωνε με το παραμικρό και είχε πολύ κακούς τρόπους. Ο πατέρας του του έδωσε ένα σακούλι με καρφιά και του είπε ότι, κάθε φορά που θα φέρεται άσχημα, θα πρέπει να καρφώνει ένα καρφί στο φράχτη. Την πρώτη μέρα το παιδί κάρφωσε δεκαέξι καρφιά. Όμως, καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, όλο και κατάφερνε να χαλιναγωγεί τη συμπεριφορά του και τα καρφιά ολοένα λιγόστευαν.

Το δέντρο που έδινε.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά η οποία αγαπούσε πολύ ένα αγοράκι. Και κάθε μέρα το αγόρι ερχόταν μάζευε τα φύλλα του, και έφτιαχνε στέμματα παριστάνοντας τον βασιλιά του δάσους. Σκαρφάλωνε στον κορμό του και στα κλαδιά του, τρώγοντας τους καρπούς του. Και έπαιζαν κρυφτό. Κι όταν κουραζόταν το αγόρι πλάγιαζε στη σκιά του δέντρου. Και το αγόρι αγαπούσε την μηλιά πάρα πολύ. Και η μηλιά ήταν ευτυχισμένο.

Το ραγισμένο δοχείο

Μια γριά κινέζα κουβαλούσε νερό με δυο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένα στους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο.Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γρια κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι. Το τέλειο δοχείο ένοιωθε περήφανο ενώ το ραγισμένο δυστυχισμένο και ντροπή για την ατέλειά

Τριπλή διύλιση.

«Τα σπουδαία μυαλά συζητούν ιδέες, τα μέτρια μυαλά συζητούν τα γεγονότα, τα αδύναμα μυαλά συζητούν για τους άλλους».  Σωκράτης. Μια μέρα, εκεί που ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του. Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι

Λένε ότι ο χρόνος είναι η καλύτερη γιατρειά.

Λένε πάντα ότι ο χρόνος αλλάζει τα πράγματα, αλλά στην πραγματικότητα πρέπει να τα αλλάξεις εσύ, μόνος σου.’ Andy Warhol Λένε ότι ο χρόνος είναι η καλύτερη γιατρειά. Στην απώλεια ενός δικού σου ανθρώπου όμως μπορεί να καταπραΰνει τον πόνο, η ανάμνηση όμως και το κενό που υπάρχει μέσα στην ψυχή μένει εκεί αναλυτό. Η απουσία ενός δομικού στοιχείου που δεν μπορεί λόγο της ιδιαιτερότητας του στα θεμέλια ενός πετρότοιχου

Πόσο πραγματικά γνωρίζουμε τους εαυτούς μας;

‘Είμαστε αυτό που κάνουμε και όχι αυτό που λέμε ή σκεπτόμαστε ή αισθανόμαστε.’ Gordon Livingston. Πόσο πραγματικά γνωρίζουμε τους εαυτούς μας; Αν υπήρχε η δυνατότητα να συναναστραφούμε τους εαυτούς μας με την μορφή ενός κλώνου, είναι σίγουρο ότι θα χάναμε πάσα ιδέα για αυτό που πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Είναι αλήθεια ότι κανένας μας δεν θα μπορούσε να ισορροπήσει στην ζωή αν πραγματικά δεν πίστευε πόσο ανώτερος ή καλύτερος