Το παιδί και τα καρφιά.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα παιδί που θύμωνε με το παραμικρό και είχε πολύ κακούς τρόπους. Ο πατέρας του του έδωσε ένα σακούλι με καρφιά και του είπε ότι, κάθε φορά που θα φέρεται άσχημα, θα πρέπει να καρφώνει ένα καρφί στο φράχτη. Την πρώτη μέρα το παιδί κάρφωσε δεκαέξι καρφιά. Όμως, καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, όλο και κατάφερνε να χαλιναγωγεί τη συμπεριφορά του και τα καρφιά ολοένα λιγόστευαν.

Το δέντρο που έδινε.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά η οποία αγαπούσε πολύ ένα αγοράκι. Και κάθε μέρα το αγόρι ερχόταν μάζευε τα φύλλα του, και έφτιαχνε στέμματα παριστάνοντας τον βασιλιά του δάσους. Σκαρφάλωνε στον κορμό του και στα κλαδιά του, τρώγοντας τους καρπούς του. Και έπαιζαν κρυφτό. Κι όταν κουραζόταν το αγόρι πλάγιαζε στη σκιά του δέντρου. Και το αγόρι αγαπούσε την μηλιά πάρα πολύ. Και η μηλιά ήταν ευτυχισμένο.

Τριπλή διύλιση.

«Τα σπουδαία μυαλά συζητούν ιδέες, τα μέτρια μυαλά συζητούν τα γεγονότα, τα αδύναμα μυαλά συζητούν για τους άλλους».  Σωκράτης. Μια μέρα, εκεί που ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του. Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι

Λένε ότι ο χρόνος είναι η καλύτερη γιατρειά.

Λένε πάντα ότι ο χρόνος αλλάζει τα πράγματα, αλλά στην πραγματικότητα πρέπει να τα αλλάξεις εσύ, μόνος σου.’ Andy Warhol Λένε ότι ο χρόνος είναι η καλύτερη γιατρειά. Στην απώλεια ενός δικού σου ανθρώπου όμως μπορεί να καταπραΰνει τον πόνο, η ανάμνηση όμως και το κενό που υπάρχει μέσα στην ψυχή μένει εκεί αναλυτό. Η απουσία ενός δομικού στοιχείου που δεν μπορεί λόγο της ιδιαιτερότητας του στα θεμέλια ενός πετρότοιχου

Πόσο πραγματικά γνωρίζουμε τους εαυτούς μας;

‘Είμαστε αυτό που κάνουμε και όχι αυτό που λέμε ή σκεπτόμαστε ή αισθανόμαστε.’ Gordon Livingston. Πόσο πραγματικά γνωρίζουμε τους εαυτούς μας; Αν υπήρχε η δυνατότητα να συναναστραφούμε τους εαυτούς μας με την μορφή ενός κλώνου, είναι σίγουρο ότι θα χάναμε πάσα ιδέα για αυτό που πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Είναι αλήθεια ότι κανένας μας δεν θα μπορούσε να ισορροπήσει στην ζωή αν πραγματικά δεν πίστευε πόσο ανώτερος ή καλύτερος

Μητέρα είναι τα πάντα …

«Η μητέρα είναι τα πάντα – αυτή είναι η παρηγοριά μας στη θλίψη, η ελπίδα μας στη δυστυχία και η δύναμή μας στην απελπισία. Είναι η πηγή της αγάπης, του ελέους, της συμπόνιας και της συγχώρεσης. Αυτός που χάνει τη μητέρα του χάνει μια αγνή ψυχή που τον ευλογεί και τον προστατεύει συνεχώς».  Καλίλ Γκιμπράν« Ίσως για κάποιους να μην είναι ο καλύτερος τρόπος για να εκφράσει κάποιος τα αισθήματα